Showing posts with label short story. Show all posts
Showing posts with label short story. Show all posts

SUBJECT : My Last Love Letter

One Month before our 6th Anniversary…
Perhaps, this would be my last love letter… If you’d consider this one.

First of all, I wanted to say thank you. Thank you for the past that I could continuously cherish for the rest of my life. Thank you for spending most of your spare time with me and of course, thank you for loving me.

Yes, what we had wasn’t perfect but the plans and laughter we had was very nostalgic. It was worth it.

Bayani ng EDSA

Image Credit to FotoCommunity
Isa nanamang mainit at mabagal na usad ang dinatnan ni Mang Eduardo sa kahabaan ng Epifanio de los Santos Avenue. Mahabang biyaheng kailangan niyang daanan ng ilang ulit kada araw upang maghatid ng mga pasahero. Isang malawak na entabaladong kanyang iniikot na may dalang sari-saring kuwento.

Pasado alas dos na ng hapon ngunit ngayon palang kakain ang pagod ngunit kuntentong drayber na nakakadalawang ikot pa lamang sa nakatokang ruta mula kaninang umaga.

"Pare! Napansin mo ba yung nanakawan kaninang umaga sa may bandang Quezon Ave? Dalawang kumikikil tapos dalawang watcher sa magkabilaang pwesto.", paguusisa ng kanyang kundoktor kahit hindi pa tapos lunukin ang pagkaing kasalukuyan pa lamang nitong nilalasap sa bibig.

Ang Dulo ng Triangulo

Bloody Bathroom, The Empty ShowSa dinami-dami ba naman kasi ng pwedeng mahalin bakit kasi siya pa napili mo!? Matagal ka na naming binalaan 'di ba? Bakit hindi ka nakinig!? Ano pang magagawa natin sa sitwasyon mo ngayon!?

"Ma, nandito na 'to.. Sana matulungan niyo nalang ako..."

------

Gabi ng huwebes, nakita muli ni Andrew si Jhen sa na nakatambay sa gilid ng kalsada malapit sa bahay nila. Namumugto ang mga mata nito at balisa na tila ba may hindi mawaring problema. Si Jhen ang babaeng matagal ng iniibig nitong si Andrew subalit hindi siya maka porma sa dalaga sapagkat lagi naman nitong kasama ang walang kwenta nitong nobyo. Sa ilang araw na tila paulit-ulit na eksenang sa mga kwento lamang naitatala, ngayong gabi nagkaroon ng lakas ng loob si Andrew upang lapitan ang dalaga.

"This is my chance! Ilang taon narin akong kabado na baka bastedin ako pero malabo ng maulit ang ganitong pagkakataon. Kailangang makausap ko na si Jhen."

"Hi, pwede bang tumabi sa'yo?"

The Executioner's Kingdom

Another exercise given. Well, I hope this won't bore you guys. Anyways, here are the mechanics....


Avoid hackneyed openings. 
This is one of the most popular advice you'll hear in the writing world. But what does hackneyed mean? When we say "hackneyed" it means 'made commonplace by frequent use'. Simply put, these are opening sentences or phrases that used to be impressive when they were first used by whoever came up with them but. . . through intense borrowing and copying by other writers, became so commonplace that they lost their distinct flavor and appeal to readers. When writing stories, hackneyed openings must be avoided like the proverbial bubonic plague.

Dulo ng Pangarap - Part 3


“Tatawagan ka na lang uli namin”.

Mula sa kinauupuan ay tumayo na si Jepoy at tumungo sa susunod nitong interview. Alas-dose pa lamang ng tanghali at tatlo na ang nagsabi sa’kanya na tatawagan na lamang muli siya. Ilang araw na itong paulit-ulit na nag-aapply ngunit hindi parin ito natatanggap sa tila libu-libong kumpanyang sinubok niyang pasukan.

Dulo ng Pangarap - Part 2


Sabado ng gabi, paalis na si Kristina sa opisina. Graduate na kasi ito at si Jepoy nalang ang hinihintay para magsimula na silang bumukod at magtaguyod ng sariling pamilya. Habang naglalakad kasama ang mga katrabaho ay tumawag ito kay Jepoy.


“Mahal, birthday ni Rey ngayon. Pinayagan mo na po ako diba?”

“Sige po mahal, basta hanggang 10 PM lang ha?” Sagot ni Jepoy.

“Mahal naman, kararating palang namin ng oras na yun. Kasabay ko naman sila Micah na uuwi eh”

“Mahal, malayo pa uuwian mo. Makinig ka naman sakin. Babae ka pa naman. Wag namang ganito.”

“Ang KJ mo naman mahal. Minsan na nga lang ako umalis eh.”

“Hays, sige po ikaw bahala. Malaki ka naman na.”

Dulo ng Pangarap - Part 1


SUUUUUNNOOOOOGGGG!!!

Lahat ng tao’y nagkakagulo na sa laki ng apoy at mukang tulog pa ang mga bumbero sa pinakamalapit na istasyon. Nang matapos ang sunog na nagtagal ng higit limang oras ay ang pagkaubos din ng pag-asa sa lahat ng mga naninirahan doon.

Habang patuloy na umiiyak ang binatang si Jepoy sa pagkasunog ng lahat ng pinilit niyang pinundar para sa pag-aaral ng makita nito ang kaniyang laptop na bitbit ng isang hindi niya kilalang lalaki.

“Magnanakaw!!!” Sigaw ni Jepoy habang hinahabol ang lalaking kaniyang nakitang may hawak nito.

Minsang Dayuhan


Agno Pangasinan - Umbrella Rock


“Pa, naimas diay kape idiay!”,                     - (Pa, ang sarap ng kape doon!)

Yan ang winika ng isang inang marahil ay nasa kalagitnaan na ng kaniyang ika-28 taong gulang sa kaniyang asawang bitbit ang kanilang anak sa pamilihan ng isang mall sa isang siyudad sa Pangasinan. Habang pinagmamasdan ko ang mag-asawa ay siya namang pag tusok ng mga tila maliliit na pako na patuloy na pumupukol sa’king damdamin. Marahil ay normal ng dahilan na nais ko lamang magliwaliw o makalimot kaya ako naparito pero sadyang iyon lamang ang natatanging dahilan ko kaya ninais kong maglakbay.

Ako si Elmer, isang Pilipinong nangangarap ng isang magandang buhay kasama ang babaeng aking minamahal.

Gaya nga ng nabanggit ko… Nangangarap lang ako… At marahil mananatili na lamang itong pangarap dahil wala na sakin ang babaeng napili kong makasama pang habang-buhay.

Kakahiwalay lang namin ng aking nobya nitong nakaraang dalawang linggo. Pitong taon din kaming magkasintahan. Hindi ko parin siya makalimutan at tila isang bangungot na lagi ko nalang naiisip kung ano na ang kaniyang kalagayan ngayon.

Nangungulila rin kaya siya? Nahihirapan din ba siya ngayon?, paulit-ulit kong tanong sa aking sarili.

Wala na kaming komunikasyon ngayon. Marahil sobrang sama ng loob niya kaya nagpalit na siya ng numero ng kaniyang telepono.

Wala akong kakilala sa napuntahan kong lugar. Ngayon ko lang napagtanto na mahirap palang magliwaliw ng mag-isa lalo na kung sa lugar na hindi ka naman talaga pamilyar. Wala akong maintindihan sa mga salitang binibitiwan nila. Wala akong kakilala at sa malilikot kong mga mata, napansin ko ang pagtitinginan ng mga tao sa akin.

Marahil iniisip nila na may “promdi” na naligaw… Prom-di-City!

Siyempre para sa tulad nila, ako yung “alien” sa lugar. Walang kamalay-malay na naglilibot na tila naliligaw.

Kung sabagay, naliligaw nga naman talaga ako. Hindi ko lang talaga maamin sa sarili ko kaya kung anu-ano nalang ang mga dahilang ginagawa ko maiwaksi lamang ito sa aking sentido.

Sa halagang tatlong libong piso, naglakas loob akong gumala sa malayong lugar. Akalain mo yun!? wala na ngang kakilala, walang kasama at buong tapang pang humarap sa gitna ng maikokonsidera kong dayuhang lugar? Marahil pinagtatawanan din ako ng mga kaibigan ko ngayon sa desisyong pinilit kong tuparin.

Tanghaling tapat na at wala pa akong lugar na matutuluyan. Laking gulat ko nalang na nung magtanong ako sa isang tindera ng yosi sa tabing kalsada ay marunong itong magtagalog!

“Manang, saan po kaya ako makakahanap ng matutuluyan dito?”, tanong ko sakanya.

“Ay, iho, walang mga hotel na malapit dito gaya ng kung anong kinalakhan mo sa Maynila. Maghanap ka na lamang diyan ng taong magtitiwala sayo para patuluyin ka sa kanilang tahanan.”, wika ng tindera.

Napakamot nalang ako sa ulo habang bumibili sa kaniya ng kalahating kaha ng sigarilyo at nagpasalamat. Sino ba naman ang magtitiwala sa hindi kakilala hindi ba? Sa Maynila nga kakilala mo na ng napakatagal na panahon ay siya pa minsang tumatalo sa’yo.

Naglakad-lakad pa ako ng kaunti sa bayan ng may makasalubong akong magandang dilag. Tila taga Maynila rin ang isang ito sa maputi niyang kutis, postura at tila modelong tindig.

“Excuse me miss, pupwede bang magtanong?” bungad ko sa kaniya.

“Bakit po manong? Ano po iyon?" ang siya namang tugon niya sa akin na tila nagbibigay pahiwatig na ang edad namin ay sadyang magkalayo.

Nasa ika-25 taon palang naman ako. Ganun na lang ba katanda ang itsura ko? Kung tutuusin, tila magkasing edad lang naman kami. Sa aming pag-uusap ay hindi ko maiwasang mapansin ang ganda ng kaniyang mga labi, mamula-mula ang mga ito at may kaunting kulay ang kaniyang buhok na nagpapatingkad pa lalo ng kaniyang maamong mukha.

“May alam ka bang maari kong tuluyan dito? Mukha kasing taga Maynila ka rin kaya naglakas loob na akong nagtanong sa iyo.”

“Ay, wala ho. Wala po ba kayong kakilala rito?” Tila, paiwas pa niyang tanong.

“Wala eh, mag hapon na akong naghahanap dito at kung hindi iiwas ang mapagtatanungan ko, parating wala ang sinasagot nila sa akin.” Agad kong tugon sa kaniya.

“Naku, ganun po talaga dito, probinsya naman na ho kasi ito.”

Sa hindi inaasahang lakas ng loob ay naitanong ko sakanya kung maaari ba akong makituloy sa kaniyang uuwian dito sa probinsya na agad din naman niyang sinagot ng mapait na hindi.

Ano pa nga ba ang aasahan ko? Nag mukha na nga akong matanda sa mata niya, bigla pa akong hihirit kung maari ba akong makituloy sa kanila. Pag tapos ng tanong na iyon ay agad na ring nagpaalam ang magandang dilag na aking binigyang palayaw bilang si “Miss Byu” at wala na akong nagawa kundi habulin nalang siya ng tingin.

Patuloy parin akong naglalakad ngayon. Kulay apoy na ang langit na tila nagbabadya pa ng isang malakas na ulan pag sapit ng dilim ng mapadpad ako sa tabing ilog. Umupo ako sandali sa damuhan upang makapag pahinga at suminding muli ng isa pang sigarilyo. Sa maghapong iyon ay tatlo na lang ang naiwan sa binili ko kay manang kanina at habang binubulatlat ko ang laman ng aking bag ay napansin ko ang isang bangka sa tabing ilog. Mukhang may mga tao sa kabilang parte ng ilog ngunit may tatanggap naman kaya sa akin doon? Isa pa, wala rin akong karanasan sa pagsasagwan, pano ko naman kaya ito tatawirin?

Habang nalalapit na ang baga sa upos ng aking papaubos na pampakalma, naglakas loob na akong tumawid sa kabilang ibayo at gamitin ang bangkang naka-daong dito sa aking kinatatayuan. Nai-alis ko na ang mga taling nagbibigkis dito at sa kinakapitan nito nang may sumigaw na tila pamilyar na tinig…

“Manong, aguray ka man!”                          - (Manong sandali lang!)

Nang lingunin ko ito ay si “Miss Byu” ang aking nakita! Kung hindi ba naman ako siniswerte. Hindi parin tapos ang araw ko ngayon.

“Ay manong, ikaw pala.. Saan na ang lakad mo ngayon?” wika niya sa akin.

“Eto, maghahanap parin ng matutuluyan. Tara, sabay ka na sa akin. Itatawid na kita.” Mukang taga dito si Miss Byu, baka swertehin at mapatuloy pa ako sa kanila kahit hanggang sa mga upuan na lang sa labas ng bahay nila.

“Marunong ka ba niyan?” Tanong niya sa akin habang sumasakay sa bangka at nginunguso ang sagwan.

“Oo naman! Lagi ko kayang pinapanuod ang mga ito sa TV. O siya, tara na!” aking pagmamalaki sa kaniya.

Walang anu-ano’y nagsagwan ako gamit ang aking natitirang lakas sa unang pagkakataon at matagumpay ko itong nairaos! Dagdag pogi points ito sigurado. Isang taga Maynila na agad natuto mamangka. Nasa kalagitnaan na kami ng aming pamamangka ng mamalayan nalang namin na may matatamaan pala kaming nakausling puno. Marahil ay natangay ito ng bagyo kaya naka balagbag ito sa gitna ng ilog.

“Diay banger manong! Diay bangeeeer!”              - (Sa kabila manong! Sa kabila!)

Pasigaw niyang sabi sa akin! Sa pagkataranta ko ay hindi ko na alam ang gagawin kaya tumama kami sa punong nakasagabal sa ilog at nahulog.

Kahiya-hiya man, hindi ako marunong lumangoy kaya ako ang kaniyang sinagip sa pagkakalunod kasama ng ilan niyang gamit. Mga pinamili lang ang kaniya kaya agad niya itong nabawi subalit ang mga gamit ko ay isa isa nang nagkalat sa malawak na ilog. Ang mga nailigtas ko na lamang ay ang aking cellphone, pera, at ang kasalukuyan kong damit na kung hindi ko suot ay nasa aking bulsa.

Pag daong namin sa ilog, humingi ako ng tawad kay Miss Byu sa nangyari at inaya niya ako na tumuloy muna sa kanilang tahanan. Pag dating namin doon, ay agad kong napansin na wala ng ilaw sa labas ng kanilang tahanan. Yun bang parang makikita mo sa mga horror movies na may malabong ilaw ang tahan at wala ng ilaw sa labas. Pawang nasa loob na lahat ng tao at mga aso na lang at ang mga malalaking paniki ang naglipana sa paligid.

Laking gulat ng kaniyang mga magulang at kapatid ng makita siyang basang-basa. Dali-dalli siyang nilapitan ng mga ito at kinuha ang kaniyang mga dala. Kumakain sila noon ngunit lahat sila’y napatigil at agad siyang inasikaso. Nag-usap sila sa salitang ilokano kung kaya wala na akong masundan sa mga nangyayari. Nang maiakyat na ng mag-anak si Miss Byu sa kwarto upang makapag ayos at magpalit ng damit, ay siya namang paglapit sakin ng kaniyang tila nakatatandang kapatid na lalaki.

“Sumama ka sa akin, magpalit ka narin.”  wika nito.

“Salamat po. Pasensya na po sa abala”

“Ano nga palang pangalan mo? Taga saan ka? Pano at bakit ka nakarating dito sa amin?” Kanyang pag-uusisa.

Sa dami ng tanong, pakiramdam ko tuloy makakasuhan ako sa mga nangyari. Kaya agad-agad ko nalang ito sinagot.

“Elmer po ang pangalan ko, taga Maynila at naisipan ko lang po magbakasyon dito sa lugar ninyo.”

“Mga taga Maynila talaga, dayo ng dayo wala namang siguradong pupuntahan. Hindi pa ba kayo masaya sa buhay niyo sa siyudad? Masagana kayo doon hindi ba? … Franco nga pala..” Yan ang mga nabanggit niya sa akin habang hinahanapan ako ng damit sa isang kabinet na nasa labas ng mga silid.

“Gusto ko lang makalimot pansamantala”

“Mukang mabigat yang dinadala mo bata… Ilang taon ka na ba at tila pasan mo na yang daigdig? May nabuntis ka ba at tumatakas ka lang?”

“Hindi naman po, away pag-ibig lang. Hindi lang kami nagkasundo sa ilang bagay kaya magulo ang kinahinatnan.”

“Para naman kayong mga bata” Habang inaabot niya sakin ang mga damit na tingin niyang magkakasya.

Habang nagpapalit ako ng damit ay kinalas ko na ang aking cellphone upang mapatuyo. Umaasang gagana pa ito makalipas ang ilang oras kasabay ng pagsasampay ng mga natitira kong pera sa upuan malapit sa bintana.

Pagkalabas ko ng silid ay nasa sala na ang mag-anak kasama si Miss Byu. Mukang ako ang pinag-uusapan.

“Ilang taon ka na nga uli iho?” Tanong sakin ng kanyang ama.

“25 po.” Habang papalapit sa isang bakanteng upuan malapit sa pamilya. Umiinom ang ama at ang anak na lalaking nagpakilalang si Franco at inalok nila akong tumagay. Sa ginaw narin siguro na aking nararamdaman ay hindi na ako tumanggi.

“Kaidad mo lang pala itong si Lyka” wika ng amang mukang medyo nahihilo na sa dami ng kaniyang nainom.

Ang isa pang binata na kapatid nila ang tila taga masid kung ano ang maaari kong gawin. Kung isa ba akong masamang tao o isang taong mapagkakatiwalaan. Nakakailang siyempre. Pakiramdam ko talaga’y isa akong kriminal na minamatyagan ng napakaraming mata. Buti nalang nabanggit ng ama ang pangalan ni Lyka. Kahit papano’y malaking bagay na iyon.

Sa kalagitnaan ng aming kuwentuhan ay nangangati nanaman ang aking lalamunan na humahanap ng usok ng sigarilyo. Hindi ko tuloy naiwasang magtanong.

“May yosi ho ba kayo dito? o malapit na tindahan?”

“Sa bayan pa ang mga tindahan dito, walang naglalakas ng loob na mamuhunan dahil wala namang tao sa paligid kaya bagsakan kami kung mamili.”

“Badtrip naman, bakit ba kasi naglakas loob pa akong mamangka kanina.” wika ko sa aking sarili habang pilit na nilalasap ang aking mga labi sa kung ano mang natirang lasa ng sigarilyong patuloy ko ng hinahanap.

Alas-11 na ng gabi ng makatulog ang mag-ama at ng alukin ako ni Lyka ng isang tulugan na malapit sa may pinto. Wala daw kasi silang sobrang silid para sa mga bisita kaya sa sahig sila natutulog kapag may mga dumarating na kamag-anak.

Buhay na buhay parin ang mga tradisyong Pilipino sa tahanang ito. Buti narin sigurong nalaglag kami sa bangka kanina kaya narito ako ngayon at kusang loob nilang tinanggap bilang panauhin. Nagpasalamat ako kay Lyka at humiga narin sa binigay sa’king tulugan.

Ala-una ng madaling araw ay nagising akong muli. Hinanap ko ang aking cellphone at dali-daling tinignan kung magbubukas ito. Awa naman ng Diyos at ito’y gumana! Lumabas ako ng bahay nila Lyka upang makahanap ng maayos na signal. Nagbabakasakaling hinahanap narin ako ng aking sinisinta.

Habang ako ay nasa damuhan sa labas ng tahanan nila Lyka ay tumabi siya sa akin.

“Masarap bang mag mahal?” pag-uusisa niya sa akin.

“Oo naman. Masaya, masarap, minsan siyempre dumadaan din sa pagsubok. Bakit? Hindi ka pa ba nagmahal?”

“Dati, tumigil na ako. Pare-pareho naman karamihan ng mga lalaki. Mga manloloko sila.”

“Maka-lahat ka naman, kala mo nakilala mo na lahat ng lalaking nabubuhay.”

Kung ako ang tatanunging, hindi ko maisip kung pano magagawa ng isang lalaking lokohin ang isang gaya ni Lyka. Para sa mga kaliweteng lalaki, masasabi mong si Lyka na yung tipong pagmamalaki mo at magpapatino sa’yo kahit itsura lang ang pagbabasihan. Pano pa kaya kung pati ugali.

“Accounting Graduate ako. CPA narin ako ngayon. Pero hindi parin naging sapat yun sa kaniya.”

Wow, na “Forever Alone” ata tong si Lyka mula nung huling pag-ibig niya.

“Kayo? Anong naging problema?” patuloy niyang pag-uusisa…

“Wala naman, siguro nga binulag ko lang siya. Kaya pati yung pagbabago ko hindi na niya makita.”

“Manloloko ka rin pala…” matumal niyang naging sagot sa akin.

“Nagbabago naman ang tao. Puwede pa namang magbago ang tao.” pilit kong sagot sa kaniya.

“Kung talagang mahal mo siya, bakit ka nandito ngayon? Bakit hindi mo ipakita yang pagbabago mo?”

“Ginawa ko naman na lahat. Wala talagang nangyayari.” pagalit kong sagot.

Tumahimik kami ng ilang minuto at sabay naming tinignan ang mga bituwin sa kalangitan kasama ng isang napakaliwanag na buwan.

“Nakikita mo ba yang mga bituwing yan sa Maynila?” tanong niya sa akin.

“Hindi eh. Masyado nang marumi ang kapaligiran ng Maynila. Marahil inayawan na ng mga bituwing manatili doon.”

“Alam mo ba na ang mga bituwing iyan ay nasa Maynila rin? Hindi lang natin sila makita dahil sa dumi ng ipinapakita natin sa kanila. Parang sa sitwasyon niyo rin. Hindi niya makita yung pagbabago mo dahil nasa dilim pa siya ngayon. Nasa kanya pa yung alaala ng nakaraan.”

“Ginawa ko naman na lahat para makalimutan niya yung mga iyon.”

“Sumusuko ka kasi, kaya hindi niya ito malimot. Hindi lang naman pag-ibig ang bumubuo at nagpapatibay sa isang relasyon. Kasama doon yung tiwala at mga pangako niyo. Yung mga hirap at sayang naranasan niyo.”

“Hindi niya matututunan yung halaga ko kung hindi ako mawawala sa kaniya.” – agad ko namang pag kontra sa pahayag niya.

“Pag matagal kang nawala… Makakalimutan ka narin niya…” yan ang mga huling sinabi sakin ni Lyka at bumalik na siya sa loob ng kanilang tahanan. Pag gising ko ng umaga ay agad akong naghanda para makabalik ng Maynila. Nagpasalamat ako kay Lyka maging sa pamilya nito at umalis bitbit pa ang damit na kanilang pinahiram sa akin.

Habang ako ay nasa bus, inisip ko ng puntahan ang aking sinta at makipag-ayos sa kaniya. Ngunit kalakip ng desisyong ito ang mga huling katagang binitawan ni Lyka sa akin.

                “Pag matagal kang nawala, makakalimutan ka narin niya…”

Habang papalapit ako ng papalapit sa tinutuluyan ng aking mahal, ay patuloy na umiindayog ang aking dibdib na tila ba nalalapit na sa aking huling hantungan.

Pag katok ko sa pinto ng bahay na aming pilit na pinundar ay ang pagsalubong ng isang ngiting nagmula sa isang lalaking hindi ko kailanaman nagisnan, at habang ako’y nakatulala ay ang paglabas din ng aking sintang payakap na tumalon sa lalaking aking naabutan…

~ WAKAS ~


Ito ay  lahok sa Saranggola Blog Awards 2012 (Ikaapat na Taon) sa kategoryang "Maikling Kwento"

Ang Saranggola Blog Awards 2012



ay inilunsad sa pakikipagtulungan ng 



Sponsors:


Ang Daan Pauwi


(Image Credit to fotopedia.com)
Ako si Pedro, isang bagong bukadkad na paru-paro. Nagpapatuyo pa lamang ako ng aking mga pakpak sa ngayon upang maging madali ang aking paglalakbay sa paghahanap ng iba ko pang kaanak.

Lima kami sa punong ito, at isa nalang sa amin ang hindi pa nakakalabas sa kaniyang cocoon. Habang amin siyang hinihintay ay nagkwentuhan muna kami ng ilan pa naming mga kasama.

“Pedro! Anong nakasulat sa liham na iniwan ng iyong ina?” Tanong sakin ng kasabayan kong si Linda.
“Gaya rin lang naman ng iba pang sulat na nagsasaad kung saan natin sila matatagpuan at mga gabay upang magpakatatag.”

Isa ng tradisyon sa aming mga paru-paro na iluwal sa parehong lugar kung saan nagsimula ang aming mga magulang. Marahil ang tradisyong ito ay ginawa upang malaman kung sino ang malalakas na makahahanap muli sa aming mga magulang o sa iba pa naming mga kasamahan.

Sa mundong aming iniikutan ay ang mga matatalino’t malalakas lamang ang natitira. Hindi kasi tinatanggap ng mga angkan ang hindi nila kakilala. Kaya’t ang mga hindi nakasusunod sa mga panuto na iniwan ng kanilang mga magulang ang siyang naiiwan at lumalaking mag-isa.

“Haaah…” mahabang hikab habang nagiinat ng aming pinakahihintay na si Jose.

“Ayun! Buti nalang at lumabas ka na… Magpahinga ka muna sandali at maya-maya pa’y aalis na tayo.” Bungad sakanya ni Linda.

“Eto naman, kakabangon ko palang aalis na agad tayo.” Sagot naman niya.

“Kung nagpahinga ka kasi ng maaga magkakasabay sana tayong lumabas.”

Bago pa man kami maging mga paru-paro ay sadyang hindi na nagkakasundo ang dalawang iyon. Si Linda ay iyong babaeng paru-parong palaging sumusunod sa mga panuto ng mga nakatatanda. Kung binabantayan kami ng angkan namin ay iisipin ko talagang sumisipsip lang siya upang pumabor ang lahat sa kaniya samantalang si Jose naman ay yung tipo na masaya na sa kung ano mang nakalatag sa kaniya.

Siyempre sa aming tatlo, ako naman yung matuturing na panabla. Hindi man ganun ka masunurin, hindi rin naman ganoon kapasaway.

Makalipas ang tatlong oras na paghihintay ay nakahanda na kaming tatlo. Nagpaalam na kami sa dalawa pa naming kasama at sabay-sabay kaming lumangoy sa himpapawid.

Iniwan na namin ang luntian naming tahanan na punong-puno ng prutas at nagpaalam narin kami sa iba pa naming nakasalamuha sa punong iyon. Buti nalang at pinaghandaan talaga ng aming mga magulang ang paglalagyan sa amin kung kaya malayo kami sa panganib na maaring idulot ng iba pang nilalang sa aming paligid.

“Ganito pala ang pakiramdam ng lumilipad.” Aking wika sa kanilang dalawa.

“Haha! Muka ka pa ngang natatakot eh! Nanginginig parin ang mga pakpak mo oh!” Tukso naman sa akin ni Jose.

“Maari bang bigyang atensiyon muna natin ang ating pupuntahan? Makakapagsaya rin naman tayo pagdating natin doon.” Agad namang basag ni Linda sa aming katuwaan.

Sa asul na kalangitan ay makikita mo ang mga puting ulap na tila ba nagpapahinga ang mga ito at sa ibaba naman ay iba’t iba pang may buhay gaya ng mga luntiang puno, matitingkad na daluyan ng tubig at iba’t-iba pang mga nilalang.

Sa gitna ng aming paglalakbay ay may nadaanan kaming isang hardin ng mga humahalimuyak na bulaklak na tila ba humahatak sa amin upang tunguhin ang mga ito.

“Tara! Puntahan natin iyon!” Agad na sigaw ni Jose sa amin.

Ngunit bago pa man makasagot si Linda ay nakababa na siya sa hardin na nasa loob ng isang malaki at saradong bahay. Makikita mo ang labas at loob nito kaya medaling nakakadaloy ang sikat ng araw upang mabigyang lakas ang mga halaman.

“Ano ba naman iyang si Jose! Hindi pa ba siya masaya na makakabalik na tayo sa atin?”

“Hayaan mo na, sasaglit lang din naman tayo dito. Sayang naman ang biyayang hatid sa atin ng mga bulaklak na iyon.”

Bumaba narin kami ni Linda at namili kami ng mga bulaklak na aming pupuntahan. Habang nagpapalipat-lipat kami sa mga bulaklak ay nakaramdam ako ng kakaibang pakiramdam na tila ba’y may nagmamatiyag sa amin.

Sinubukan ko silang ayain ngunit hindi talaga namin mahatak si Jose sa saya nito sa kaniyang naabutan.
Habang umiinom si Jose sa katas na bigay sa kaniya ng namumulang bulaklak ay nangyari na ang hindi inaasahan.

Isang malaking lambat ang sa kaniya’y papalapit!

Mabilis ang paggalaw nito! Maaring mahuli si Jose sa kaniyang lugar ngayon!

“Aaaah!!!!” Sigaw ni Linda

Naitulak niya si Jose mula sa kamay ng isang taong nagnais na sila’y hulihin ngunit hindi naman niya nailigtas ang kaniyang sarili. Dali-dali kaming lumabas sa hardin na iyon at lumipad papataas habang isinisilid si Linda sa isang kulungan.

“Kasalanan kong lahat ito!” Galit na sigaw ni Jose.

“Wala na tayong magagawa sa sitwasyon Jose. Mahirap makipagsapalaran sa sitwasyon natin ngayon kung babalik tayo kay Linda.”

“Kung nakinig lang sana ako sa kaniya ay naroon na siguro tayo sa lugar ng ating angkan.”

Habang namumugto ang kaniyang mga mata ay nakaisip ako ng ideya mula sa nabanggit ni Jose kung kaya’t agad ko siyang hinatak at lumipad kami papalayo sa hardin.

“Saan tayo pupunta? Paano si Linda?”, tanong niya sa akin.

“Saan ba tayo dapat pumunta?”

“Eh papaano si Linda!? Hindi na siya makaalis doon!”

Pagdating namin sa angkan ay agad akong lumapit sa aming pinaka pinuno. Lumuhod sa kaniyang harapan at nagmakaawa upang matulungan kaming mapalayang muli si Linda.

“Babae si Linda. Mahalaga ang gaya niya sa ating angkan sapagkat siya ang magdadala ng mga susunod pang henerasyon!” Aking pilit sa pinuno.

“Kung tayo’y pupunta sa kaniyang kinalalagyan ay mas malaki ang posibilidad na maubos ang ating angkan.”
Kahit anong pilit ko sa aming pinuno ay patuloy itong nag matigas at pilit na iwinaksi ang aking mungkahi.
Habang ako ay nasa arko ng aming tinutuluyan ay lumapit sa akin si Jose kasama ang labing-apat pang mga paru-paro.

“Anong plano mo? Saan mo sila nahanap?”, aking pag-uusisa sa kaniya.

“Naikwento ko sa kanila ang nangyari at napapayag silang sumama at iligtas si Linda.”

Walang anu-ano’y agad kaming nagtungo muli sa lugar kung saan naroon at nakakulong si Linda. Nakita namin siya sa tabi ng mga halamang nakapaso at agad kaming nagplano.

Pinapuwesto agad namin ang lima sa aming mga kasama sa iba’t-ibang mga makukulay na bulaklak at kaming mga naiwan ay matiyagang nagmasid at naghintay sa muling pagsulpot ng nasabing lambat na siya ring humuli kay Linda.

Hindi pa man kami nainip ay dumating na ang aming hinihintay!
“Iwaaas!” sigaw ng isa sa mga kasamahan namin.

Dumating ang lambat sa gawing kanan, mabilis itong naiwasiwas at kaakibat nito ang isang malakas na bugso ng hangin.

Habang iniiwasan ito ng ilan sa aming mga kasamahan ay dali-dali naman kaming pumunta sa lugar na kinasadlakan ni Linda.

“Anong ginagawa niyo dito? Delikado, andiyan lang siya sa paligid!” Galit na tugon niya sa amin.
“Tara na!”  Sigaw ni Jose. “May mga umaasikaso na sa kanya.”

Habang nililito ng aming mga kasamahan ang may hawak ng lambat ay lahat naman kaming naiwan ay pilit na pinipihit ang hawakan na siyang natitirang balakid sa pagitan ni Linda at ng kaniyang kalayaan.

Pinihit namin ang hawakan nito pakanan, pakaliwa, pataas at pababa. Hinatak namin ito ng sabay-sabay hanggang sa maabot namin ang aming pinakahihintay na tagumpay.

“Bilisan natin habang hindi tayo napapansin ng nakahuli sa’yo.”

At habang nagmamadali kaming lahat ay sineniyasan na namin ang lima pa naming mga kasama na tapos na ang misyon. Kaya agad ng umangat sa paglipad ang mga ito at iniwang nalulugmok sa kaniyang kahibangan ang may hawak sa lambat.

Habang kami’y lumilipad pabalik sa aming angkan ay nagsama-sama muli  kaming tatlo. Si Jose, si Linda at ako.

Mangiyak-ngiyak na nagpasalamat si Linda sa amin at agad namang naayos ang lahat.
Humingi rin ng tawad si Jose sa katigasan ng kaniyang ulo at tuluyan na kaming tumungong muli sa aming angkan.

Sa pagbabalik namin sa angkan ay sari-saring batikos at galit mula sa aming mga pinuno ang aming nalasap mula sa kanila. Hindi narin naman siguro ito bago dahil sa pagsuway namin sakanila.

Matapos ang ilan pang araw ay sabay-sabay uli kaming bumalik sa aming lugar ng kapanganakan. Sinamahan namin si Linda at ang napang-asawa nito sa pagsisilang niya sa kaniyang mga supling at doon ay nag-iwan kami ng isang liham sa tabi ng mga ito.

“Para sa mga susunod na henerasyon…
Sumunod sa mga panuto at wag sumuway sa mga paalala sainyo.
Magkikita tayong muli upang dugtungan ang isang natatanging kuwento.
Mag-iingat kayo.
Nagmamahal,
Jose, Linda at Pedro”

~ END ~

Ito ay  lahok sa Saranggola Blog Awards 2012 (Ikaapat na Taon) sa kategoryang "Kwentong Pambata"

Ang Saranggola Blog Awards 2012



ay inilunsad sa pakikipagtulungan ng 



Sponsors:



The Fates





Here is another challenge given to us for the month of June.
Man, I really can't do well in story telling.. Haha..

So the challenge goes like this...

June Challenge

*****

For the past 25 years of my life, I've only written two short stories. It's not for lack of imagination though. My head is always bursting with ideas to write about. My failure---if you can call it that---can be more attributed to damage control. And conscience. It always boils down to conscience. You see, I do not like writing for the simple fact that if I begin to write, I will have to kill.

*****

So here's our very first Writing Challenge for the month of June:

WRITE A COMPLETE STORY THAT STARTS WITH THE OPENING PARAGRAPH ABOVE.

1. English is the preferred writing medium.
2. You may not deviate from the opening paragraph. The next paragraph---and the next---is fair game though.
3. It must be a complete story. Meaning, it must have a beginning, a middle and an ending. No vignettes and simple narratives.
4. No limits on number of words to be used. Use as much words you'd want to finish your story.
5. This writing challenge will run for the entire month of June. You may start posting your stories in Symbianize from 12:00AM of June 1 to 11:59PM of June 30, PHL time.

So here's my entry..

The Fates
For the past 25 years of my life, I've only written two short stories. It's not for lack of imagination though. My head is always bursting with ideas to write about. My failure---if you can call it that---can be more attributed to damage control. And conscience. It always boils down to conscience. You see, I do not like writing for the simple fact that if I begin to write, I will have to kill.

When I was born they knew it was me. The one who would create a huge difference on their own perception of life. I am only a child yet they choose to lock me up. I haven’t seen light and I didn’t even know how great it is to be free. I didn’t know who my parents are so I never felt the feeling of being cuddled, loved and protected. It seems they forgot about me or purposely left me here.

It was cold around here, the so-called floor froze me up to my spine.
I’m hearing voices lately, I guess someone was thrown here as well. They were shouting! They were begging to be freed and it seems that there were some of them who’s about to die. The pain just by hearing them makes me suffer as if my insides were being pulled out one by one. They groan day and night and it echoes around here. It seems they won’t stop anytime soon. Then one day, a turn of event happened. There is someone who was placed near me. I can’t clearly see his face for this dusty little cell won’t let me see him but I hear his voice. He was calling out to me. He was trying to communicate with me. I didn’t really understand him but I guess this is what my instinct tells me. I came up with a sound hoping he’d understand it as well but had no luck so I tried to observe his shady silhouette from my cell to gather for clues or perhaps even learn his language.

Days and nights have passed, and then I was able to learn from him. His actions his words, I figured them out from this dark and gloomy little room. He told me that I had two older sisters out there. They’re with my parents! My mom and my dad, but why have they left me here? Why did they lock me up! As we had this conversation, I was being filled with curiosity. Filled with stories I knew nothing about and as I held a piece of land molded by time to have its pointed tip, I tried to create a fantasy. From the voice of my friend who taught me this language I tried to honor him by writing a story. A story where he is free and I gave him everything he desires. Years have passed when another event happened. I was about to finish my long-life work when someone with great light surrounding him visited my friend. I still wasn’t able to see my friends face for this shiny guy in armor was blocking my view. He raised his sword and as I shouted my desire for this man to stop, he sliced my friend. My friend was transformed to dust and the wind blew his remains. I’ll never be able to see him again. I asked this murderer his reason but he never answered back. He just glared at me with his cold eyes and said, “Follow me, I’d bring you home”. He reached me with his hand and as surprised as I may be from all the events that occurred just now, I held his hand and he took me out of the hell I’ve been living for so long.

From the midst of darkness he brought me to a place where there were light. We were on top of a thousand feet mountain where cloud surrounds a temple and as I walked in its hallway the guy who escorted me went missing! I continued to walk and as I reach the middle of the temple there was a man and a woman who approached me claiming to be my parents. I asked them why and they had nothing to say. I asked them about my friend but they have nothing tell. I was filled with anger so again I ran. Trying to escape the pain, I fled the mountain and head for a cave in the middle of the forest trying to hide with all the pain I held so close. I heard voices calling out and figured out it was me they were looking for so I continue to burry myself deep in this forest. As boredom strikes me for days of hiding, I picked up a branch and try to create another fantasy. I wrote about a woman, who fell in love with the man I created before. Five years was the gap of their age but still I created them filled with love and passion for each other. The man was hard working and the woman was fully submitted to her husband. They spent years together living with humbleness and wealth and when I was about to gave them their child, they found me! My parents! They brought with them men with armor and swords who carried me back to the temple.


In the temple I considered myself captive. Without chain and ropes I am a prisoner. There stood a man and a woman (who claims to be my parents) in front of me and there were two ladies standing on both ends. They told me the reason behind my friend and why they summoned me again.


I am one of the “Fates”
They held me in prison to avoid giving life to humans. To avoid the death of many individual. I decide what they would be whether it’s for the good or for the bad. For the past 25 years I was all alone but my story gave birth to human kind. They are now in line at my sister Atropos’ scissors as if they were criminals to be executed. The threads of stories I created. My original master piece would die now because I gave them life.


They were to be killed because the almighty Zeus wants to create a new generation and they gave me this task to become one of the fates. As a lower being but one of the goddesses we must obey our ruler. That’s what they told me. So now, as we debut at my 26th birthday, I must remove my conscience or another master piece of mine would be held captive without the proper ending I wanted for them.


I, Clotho, together with my sisters Lachesis and Atropos would create a new generation of humans. In this very day, we are about to give birth to a society who would praise us. A community that will honor us and need us.


I am one of the fates. This is my duty. I didn’t consider this as a talent but instead, this is a curse. I am the one who created you and I decide what you are now. Remember me, I am Clotho. Curse me for I gave birth to you. Curse me for I have failed to keep you safe. Curse me for I am your creator.

~END~

Kisapmata

The sweet scent of last Sunday's Mother's Day give me an inspiration to write a short story. Accompanied with a challenge from PadrePio.

Here is his challenge:

"You're alone in you're room trying to write. But for some reason, you're terrified. For a minimum of 200 words, write about what's scaring you."

Of course I thought about writing something that'd give goosebumps to a reader (if any) but still, something bothers me... So I wrote something that'll give me the fear that the challenge was asking for.. Hope this one would give you the awareness of how short life is.

This is my first story (short) ever made. Thanks.


~Kisapmata~
May 13, 2012

Madaling araw ng Linggo, ako’y ginising ng isang panaginip na sadyang hindi ko maunawaan. Isang panaginip kung saan maraming tao, at ang pangyayari ay naganap sa isang napakaliwanag na lugar. Pagsilip ko sa aking orasan ay alas-dos palang ng madaling araw at kami’y nasa biyahe parin ng aking mga kasama sa opisina dahil ngayon ay ang nakatakda naming “company outing”. Naalimpungatan ang katabi kong si Neilsen dahil sa tila bigla kong pagpumiglas bago ako tuluyang magising. Tinanong niya ako kung anong nangyari kung kaya’t ito’y aking inilahad sa kaniya. Ang hindi maalis sa isip ko nang mga oras na iyon ay ang tila hugis ngipin sa aking palad at habang ito’y aking pinagmamasdan sa aking panaginip ay siya ring naging hudyat ng aking paggising.

“Mukang binangungot ka ha?” Pag-uusisa ni Neilsen.

Hindi ko na sinagot ang tanong niyang yon at inaya ko na lamang siya muling matulog. Nasa Pampanga palang kami at apat na oras pa ang bibilangin upang makarating kami sa Pangasinan na siyang aming destinasyon. Alas-quatro imedya ng ako’y muling magising sa parehong panaginip at doon ay akin ng napatunayan na ang nasa mga kamay ko ay isang ngipin na nalaglag sa aking bibig. Habang inaalala ko ito ay tumunog ang aking cellphone. Ang aking ina ang nasa linya at kami’y kinakamusta niya. Bago matapos ang aming usapan ay binati ko na siya ng Happy Mother’s Day at hindi na ako makatulog muli matapos ang usapan naming yon.

Nang makarating kami sa aming destinasyon ay napansin ng aming lider na ako’y medyo balisa kaya’t inilahad ko sakanya ang aking napanaginipan. Walang anu-ano’y tinigil niya ako sa aking pagsasalita bago ko pa matapos ang aking kuwento at agad niyang sinabi na may mamamatay daw na miyembro ng aming pamilya ang nais ipahiwatig ng pagkakatanggal ng aking ngipin. Tinawanan ko lamang siya at sinabing “ang paliwanag sa mga panaginip ay walang sapat na basehan”, kaya pinilit na naming ituloy ang aming naudlot na kasiyahan.

Alas-diyes na ng gabi, ako’y nasa aking itinakdang silid at hindi makatulog. Iniisip ko parin ang paliwanag na sinabi sa akin kaya heto ako ngayon at hawak ang aking bolpen at kwaderno nang biglang tumunog ang aking cellphone.

“Umuwi ka na dito! Dalian mo!” malungkot na pasigaw na sambit ng aking ama…

Dali-dali akong umuwi sa aming bahay at sa pagbukas ng aming pintuan ay tumambad sa akin ang isang walang lamang tahanan…


~Wakas~

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...